Με τη ματιά του διαιτητή – Νίκος Παχάκης

Τελευταία ενημέρωση: 26/07/2021 19:30

Συνεχίζουμε αυτή την όμορφη προσπάθεια να ακούγονται όσο το δυνατόν περισσότερες φωνές από διαφορετικά κομμάτια που συνθέτουν το ψηφιδωτό του ποδοσφαίρου και ειδικότερα του FUTSAL.

Έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στη σελίδα μας τον διαιτητή FUTSAL κο Νικόλαο Παχάκη, ο οποίος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμά μας.

Θα θέλαμε να πάμε λίγο πιο πίσω και να μας πείτε τι ήταν αυτό που σας έκανε να ασχοληθείτε με τη διαιτησία;

Από μικρός ασχολούμουν με τον αθλητισμό και πιο συγκεκριμένα με το τένις και το ποδόσφαιρο. Καθώς είμαι φοιτητής στη Νομική Σχολή Αθηνών, όταν μου παρουσιάστηκε η δυνατότητα να ασχοληθώ με τη διαιτησία, το θεώρησα ως καλή ευκαιρία για κάτι παράλληλο με τη σχολή μου. Με το πέρασμα του καιρού η διαιτησία άρχισε να μου αρέσει πολύ και μέχρι σήμερα έχει εξελιχθεί σε κάτι που αγαπάω πολύ και αποτελεί σημαντικό μέρος της καθημερινότητάς μου.

Ποιές είναι οι δυσκολίες στις οποίες καλείται να ανταπεξέλθει ένας διαιτητής και ιδιαίτερα ένας νέος;

Πιστεύω πως η προσωπικότητα του καθενός θα καθορίσει και ποιες δυσκολίες θα συναντήσει κατά τη διάρκεια της διαιτητικής του καριέρας. Σίγουρα τα χρόνια εμπειρίας βοηθούν πολύ, όμως η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας του καθενός είναι κατά τη γνώμη μου τα πιο σημαντικά στοιχεία. Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησης και στις δυσκολίες που θα συναντήσει ένας νέος διαιτητής, θα αναφέρω και πάλι πως εξαρτάται από το χαρακτήρα του. Φυσικά, όσο περνάει ο καιρός και αυξάνονται οι αγωνιστικές εμπειρίες, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η τριβή με το άθλημα. Άλλωστε, η γνώση και η μάθηση συνεχώς ανανεώνονται και είναι απαραίτητο, κατά την άποψή μου, ο διαιτητής από κάθε ματς, είτε δικά του, είτε συναδέλφων του, να αντλεί στοιχεία και να προσπαθεί συνεχώς να βελτιώνεται. Με αυτά τα εχέγγυα, θα είναι σε θέση να εκμηδενίσει τις πιθανές αγωνιστικές δυσκολίες.

 Η χρονιά που πέρασε, η σεζόν δηλαδή 2020-2021, κάθε άλλο παρά κανονική θα  μπορούσε να χαρακτηριστεί. Θα θέλαμε το σχόλιό σας για αυτή την ιδιαίτερη χρονιά.

Σίγουρα η φετινή χρόνια ήταν πρωτόγνωρη για όλους μας, τόσο εντός των 4 γραμμών, όσο και εκτός αυτών. Η αγωνιστική, λοιπόν, χρονιά ξεκίνησε το Σεπτέμβριο κανονικά, αλλά δυστυχώς το Νοέμβριο αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε. Η αλήθεια είναι, πως είχα μεγάλη προσμονή για την επανέναρξη των αγωνιστικών δράσεων, καθώς η πολύμηνη αυτή απουσία ήταν αισθητή. Ευτυχώς, σα διαιτητές εμφανιστήκαμε έτοιμοι για να ολοκληρωθεί η χρονιά με διαιτητική συνέπεια. Πραγματικά εύχομαι η επερχόμενη αγωνιστική περίοδος που μάς έρχεται, να κυλήσει με υγεία και ομαλά, χωρίς διακοπές εξαιτίας της πανδημίας.

Ο διαιτητής καλείται να παίξει περισσότερους από έναν ρόλο μέσα στη δράση του, ιδιαίτερα στους αγώμες Υποδομών. Τούτο συμβαίνει αφού από τη μια είναι εκείνος/η που επιβλέπει την τήρηση των κανόνων και θα επιβάλλει τις όποιες ποινές, από την άλλη όμως βλέπουμε μέσα στο γήπεδο να γίνεται φροντιστής και δάσκαλος των παιδιών μας, μαθαίνοντάς τα το σεβασμό και τα όρια. Τι μένει σε εσάς από αυτή την αλληλεπίδραση;

Τα παιχνίδια των υποδομών για εμένα έχουν βαρύνουσα σημασία, καθώς ο ρόλος μου δεν περιορίζεται μόνο στα καθήκοντα του διαιτητή, αλλά και στο λειτούργημα του παιδαγωγού. Το αίσθημα αλληλεγγύης, αλληλοσεβασμού, σεβασμού προς το διαφορετικό και του ευ αγωνίζεσθαι είναι αξίες που εμείς ως διαιτητές πρέπει να μεταλαμπαδεύσουμε. Η παρουσία μου σε αυτούς τους αγώνες λαμβάνει χώρα με μεγάλη χαρά, καθώς και εγώ μαθαίνω πράγματα από την αλληλεπίδραση με τα παιδιά, αλλά και με μεγάλη αίσθηση υπευθυνότητας,             

 Ένα θέμα που απασχολεί διαχρονικά είναι η συμπεριφορά και η παρουσία των γονιών στους χώρους άθλησης. Ποια είναι η εικόνα που έχετε επι του παρόντος και τι θα θέλατε να πείτε στους γονείς που θα διαβάσουν αυτή τη συνέντευξη;

Πολλές φορές οι γονείς ξεπερνάνε τα όρια. Φυσικά δεν αναφέρομαι σε όλους τους γονείς, καθώς κάτι τέτοιο θα αποτελούσε λανθασμένη γενίκευση. Θεωρώ πως μέσα από τη διαδικασία των αγώνων και των προπονήσεων, το σημαντικότερο είναι τα παιδιά να μάθουν τον αλληλοσεβασμό, την αλληλεγγύη, την αγωνιστικότητα, την προσπάθεια για επίτευξη στόχων, αλλά κυρίως την ευχαρίστηση του αθλήματος. Μέσα από τον αθλητισμό, τα παιδιά κάνουν φίλους, ξεδίνουν από το σχολείο και γενικώς χαίρονται. Ο ρόλος των γονέων σε όλο αυτό πρέπει να είναι υποστηρικτικός, και όχι να ασκούν πιέσεις στα παιδιά. Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να αναφέρω πως πέρα από τους γονείς και οι ίδιοι οι προπονητές διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο. Συνεπώς, θεωρώ πως αν φύγει από το μυαλό γονέων, προπονητών και γενικότερα όσων απαρτίζουν ένα ποδοσφαιρικό σωματείο, η τρομερή αγωνία και επιθυμία για διακρίσεις, τότε και τα παιδιά θα είναι πιο χαρούμενα στον αγωνιστικό χώρο, αλλά και θα αποφεύγονται περιστατικά αγένειας και χουλιγκανισμού στο πρόσωπο των διαιτητών.